Малая размова: навошта патрэбная марная частка гутаркі

«Як даехалі?» не нясе звестак, патрэбных камусьці. Яна нясе іншае: праверку, ці размаўляем мы, і прапанову размаўляць. У гэтым увесь сэнс, і ён не малы.

Маўленне, што існуе, каб адкрыць канал

Антраполаг Браніслаў Маліноўскі апісаў размову, у якой словы значаць значна менш за сам факт гаварэння: прывітанні, заўвагі пра надвор'е, пытанні, адказы на якія ніхто не запамінае. Ён назваў гэта фатычнымі зносінамі, і яны ёсць у кожнай вывучанай з таго часу мове.

Як перадача звестак гэта правал. Як тое, чым яно ёсць, — прапанова кантакту і праверка, што прапанову прынялі, — гэта вельмі ашчадна. Надвор'е выбранае менавіта таму, што яно бяспечнае, агульнае і няважнае.

Чаму тыя, хто яе не любіць, звычайна не любяць іншае

Большасць тых, хто кажа, што не зносіць малой размовы, насамрэч не зносіць захрасання ў ёй. Скарга не на першыя дзве хвіліны, а на дваццатую, калі нічога не зрушылася і абодва па-ранейшаму ўдаюць прыязнасць.

Гэта задача навігацыі, а не маралі. Малая размова — калідор. Яна працуе, калі ім ісці; яна нясцерпная, калі ў ім стаяць.

Як выйсці з калідора

Ход просты: адказаць на пытанне і дадаць адзін канкрэтны кручок — нешта дастаткова асобнае, каб пра гэта спыталі. «Нармальна, хоць усе выхадныя раблю ровар» каштуе адной фразы і ўручае суразмоўцу дзверы.

І бярыце дзверы, якія ўручаюць вам. Большасць размоў застаецца мелкімі таму, што абодва вярталі бяспечныя адказы, кожны чакаў, што рызыкне іншы.

Два пытанні лепшыя за «кім працуеце»

«Чым вы апошнім часам занятыя?» працуе лепш за пытанне пра працу: яно не сартуе людзей паводле становішча і прымае любы адказ — задуму, паездку, кепскі тыдзень.

Другое — проста спытаць пра тое, што перад вамі: адкуль чалавек ведае гаспадароў, што прывяло яго ў гэты горад, ці ядомая ежа. На пытанні пра цяперашняе адказваць лягчэй, чым на біяграфічныя, і яны не праваляцца ў таго, у каго ў жыцці зараз складана.

Калі сказаць і праўда няма чаго

Маўчанне паміж двума людзьмі, якія ўжо ўсталявалі кантакт, — не правал. Фатычная праца зробленая; можна спыніцца. Стамляе не малая размова, а абавязак запаўняць кожную паўзу.

І скончыць яе — асобнае ўменне. «Пайду вазьму вады, рады быў убачыцца» цяплей, чым растаць пасярод фразы, і пакідае канал адкрытым на наступны раз — дзеля чаго ўсё і задумвалася.